ఆమె జీవితమంతా కష్టాల్లోనే గడిచింది —
భర్త చిన్నవయసులోనే చనిపోయాడు…
పిల్లలు పట్టణాలకు వెళ్లిపోయారు…
ఇంటి ముందు చిన్న నూనె దీపమే ఆమెకు తోడు.
కానీ ఒకటి మాత్రం ఆమె ఎన్నడూ వదల్లేదు —
శివుడిపై నమ్మకం.
ప్రతి రాత్రి పడుకునే ముందు చిన్న దీపం వెలిగించి,
“శివశంకరా… నన్ను ఒంటరిగా వదలకండి”
అని చెప్పేది.
ఒకరోజు రాత్రి కురిసిన తుపానులో,
ఆమె ఇంట్లోని ఒక్క దీపం కూడా ఆరిపోయింది.
ఇంటి చీకటి ఆమె ఒంటరితనాన్ని మరింత పెంచింది.
మొదటిసారి వెంకటమ్మ గుండె వణికింది.
“నాన్నా… నేను భయపడుతున్నా…”
అని ఆమె నిశ్శబ్దంగా ఏడ్చింది.
అప్పుడే…
ఎదురుగా ఉన్న గదిలో
ఒక చిన్న వెలుగు మెరిసింది.
మొదట అది దీపమా? పొగమనమా?
ఆమెకి అర్థం కాలేదు.
ఆమె నెమ్మదిగా దగ్గరికి వెళ్లింది.
ఆ వెలుగు మధ్యలో
శివలింగాకారం స్పష్టంగా కనిపించింది.
వర్షం పడుతున్నప్పటికీ చుట్టూ బిలకబిలకలాడే వెలుగు.
ఆమె చకితమైంది.
గుండె ఒక్కసారిగా శాంతిలో కరిగిపోయింది.
అదే సమయంలో…
ఆ వెలుగు మధ్య నుండి
ఓ మృదువైన గంభీర స్వరం వినిపించింది:
“భయపడకమ్మా…
నా భక్తుడిని నేను ఒంటరిగా ఉండనీయను.”
ఆ వెంటనే ఆమె భుజం మీద
ఎవరో చల్లగా… తండ్రి చేసినట్టు
ఒక చేయి వేసినట్టు అనిపించింది.
ఆమె ముఖమంతా కన్నీళ్లు.
కాని గుండె మాత్రం నిండైన శాంతి.
మరుసటి ఉదయం గ్రామస్తులు ఆమె ఇంటికి వచ్చినప్పుడు —
వెంకటమ్మ నిండైన చిరునవ్వుతో కూర్చుంది.
కళ్లలో భయమూ లేదు… ఒంటరితనమూ లేదు…
కేవలం దేవుని సన్నిధి మాత్రమే.
ఆమె ఒక్క మాటే చెప్పింది:
“రాత్రిళ్లు మనం ఒంటరిగా ఉన్నట్టు అనిపిస్తుంది గాని…
మన భయాన్ని మొదట వినేది దేవుడే బంగారం.”
ఇలాంటి భక్తి కథలు… మనసుని తాకే క్షణాలు…
రోజూ ఆనంద నాదం లో చదవండి 🌺
Comments