పూర్వం రాజంపేట అనే చిన్న పట్టణంలో కామేశ్వరి అనే యువతి ఉండేది.
ఆమె బంగారం కాదు… పెద్ద కుటుంబం కాదు…
కానీ హృదయం మాత్రం పవిత్రమైన భక్తితో నిండినది.
ప్రతి శుక్రవారం ఆమె అమ్మవారి గుడికి వెళ్ళేది.
గుడిలో ఆమెకు ఇష్టమైన చోటు —
గర్భగుడి ఎడమవైపు ఉన్న చిన్న దీపస్థంభం.
అక్కడ కూర్చుంటే, గుడి bells వినిపిస్తాయి,
గంధం వాసన వస్తుంది,
మనసు తేలిక అవుతుంది.
కాని ఆ రోజున ఆమె మనసు బరువుగా ఉంది.
ఇంట్లో సమస్యలు చాలా:
అమ్మ అనారోగ్యం,
ఇంట్లో డబ్బుల కొరత,
పని స్థలం లో టెన్షన్.
ఆమె అమ్మవారి ముందు మోకాళ్లపై కూర్చుని
కన్నీళ్లు దాచుకోలేకపోయింది.
“అమ్మా… ఎంత భరించాలి?
ప్రార్థనలు అన్నీ నీ దాకా చేరడంలేదా?”
అని అయోమయంగా అడిగింది.
అప్పుడు…
అమ్మవారి వెనకనున్న అర్చక దీపం ఒక్కసారిగా గట్టిగా వెలిగింది.
దీపపు జ్వాల బంగారు గాలిలా ముందుకు వెళ్లి
కామేశ్వరి ముఖంపై వెలుగు పడింది.
ఆమెకు ఒక మృదువైన అలికిడి అనిపించింది —
ఎవరో చెంపను సున్నితంగా తాకినట్టు.
అప్పుడే గర్భగుడిలో నుండి
హృదయం దడపెట్టించేలా
ఒక తీయని, స్త్రీ స్వరం వినిపించింది:
“కుమార్తె…
విన్నపం అంటే నాచేతికి చేరని మాట కాదు.
నేను ఆలస్యం చేయగలను…
కానీ విడిచిపెట్టను.”
ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా మెత్తబడి
కన్నీళ్లు ఆగిపోయాయి.
దీపం వెలుగే ఆమెను ఆత్మీయంగా కౌగిలించుకున్నట్టుంది.
ఆ రోజు ఇంటికి తిరిగి వెళ్లిన తర్వాత…
ఒక అద్భుతం జరిగింది.
అంత కాలం ఆగిపోయిన
ఆసుపత్రి నుంచి వచ్చిన కాల్—
అమ్మకు అవసరమైన ఫ్రీ ట్రీట్మెంట్ ఆమోదించారు అని.
ఆమె నిశ్శబ్దంగా నవ్వుకుంది.
కళ్లలో ఆనందం, మనసులో అమ్మవారి మాటలు:
“దేవుడు ఆలస్యం చేస్తాడు…
కానీ మనకు కావలసినప్పుడు తప్పకుండా తలుపు తట్టుతాడు బంగారం.”
ఇలాంటి భక్తి ఆశీస్సులు… రోజూ ఆనంద నాదం లో చదవండి 🌺
Comments